POL-8 2001: RELACJA Z PODRÓŻY

Szortowe wrażenia
555 minut polanickiego festiwalu Pol-8 upłynęło w zimnym wnętrzu Teatru Zdrojowego. Pokazano 55 filmów, nagrodzono w sumie 15. 5 członków jury skrupulatnie notowało przemyślenia po każdej projekcji. Dla dyrektora festiwalu Krzysztofa Tokarskiego tegorocznym odkryciem były filmy duńskie, chociaż dla wielu przyznanie Grand Prix dla "The Man Who Loved Movies".

Historia wydawałoby się w duchu postmoderny: wielbiciel starych filmów i spaghetti całymi dniami przesiaduje przy projektorze, przeglądając swoją filmotekę. Odizolowany od świata przeżuwa makaron, patrząc na ekran. Makaron się kończy, przestrzeń się kurczy do jego własnego mieszkania, głód narasta, aż w końcu imitacją długich nitek do jedzenia staje się... taśma obejrzanych filmów. W trakcie posiłku przed oczami widzi przeżuwany film, a po przetrawieniu efektem ubocznym stają się filmowe dialogi. Ciekawy pomysł na metaforę przesytu w społeczeństwie ponowoczesnym - jakże odmienny od hollywoodzkiego "Telemaniaka" ? świetna kreacja głównego bohatera dowodzi, że można nie być Jimem Careyem, ale końcowy efekt nieco zawodzi.

Zawodzi także chwalony film Wikarka "Dwaj z Teksasu", chociaż na pewno należy docenić ogromny wkład pracy. Film opowiada historię grupy Ślązaków, która w XIX wieku wyemigrowała do Teksasu. A w Teksasie okazuje się, że nawet Czarny mówi po śląsku. Za jurorami należy powtórzyć, że film ten wejdzie zapewne do historii kina amatorskiego za pracowitość. Cóż, niewiele to wnosi do tradycji westernu.

Zupełnie inaczej przedstawia się sytuacja z pozostałymi dostrzeżonymi filmami. "Sama" Bartka Kulasa to ciekawie pokazana sytuacja śmierci, która samotnie wędruje przez tysiąclecia, a wszystko ciekawie zanimowane pod śpiew Edyty Geppert. "Sen" natomiast to coś więcej niż tylko "sprawnie i interesująco wygrany efekt marzenia sennego" ? jak podsumował jeden z recenzentów polanickich. Obydwa filmy to przede wszystkim ciekawy pomysł na tyle interesująco zrealizowany, że odsyła do czegoś poza filmowym obrazem ? do poszukiwań twórczych. I w tym momencie nieistotna staje się dostrzegana przez profesjonalistów drobna niedoskonałość formalna. Nie kształt dowodzi ciekawości świata, co udowadniają także filmy osobliwości Księgi rekordów Guinessa, czyli Henryka Lehnerta, i jego córki Katarzyny Lehnert. Z jednej strony gdacząca sprawiedliwość (oczywiście ślepa) z filmu "Temida", z drugiej - jednominutowy żart na temat kontaktów człowieka z otaczającym światem, a wszystko oczami kobiety otwierającej szafę i widzącej przechodzących ludzi. Czasem diabeł tkwi nie w szczegółach, ale w umiejętnym ich połączeniu, a to już przypadek "Patrzę" Marcina Mostafy.

Parę lat temu na Pol-8 przebojem Grand Prix zdobył Maciek Łukomski, nocując w śpiworze w muszli teatralnej. Bo w Polanicy Zdroju specyficzną atmosferę tworzą właśnie ludzie, którzy zjeżdżają tam np. od trzydziestu paru lat, by wymienić chociażby pana Wacława Szewczyka z AKF Sawa. I co ciekawe, wszyscy oni potrafią wyzbyć się uprzedzeń wobec młodych filmowców i spojrzeć na każdy film z ciekawością dziecka odkrywającego indywidualny świat. Młodych twórców na Pol-8 właściwie nie było z powodów jak zwykle tych samych. Ale może będą w przyszłym roku, bo i miejsce urokliwe, i organizatorzy sympatyczni, i ludzie życzliwi. Może więc uda się nowym organizatorom przyszłorocznego XXXV Pol-8 obniżyć koszty noclegu dla twórców? Jan Peszek, zasiadający w jury już po raz drugi, bardzo polubił ludzi Pol-8. Właśnie ci wszyscy ciekawi ludzie - którzy przyjechali i ci, którzy dowiedzieli się o nagrodach od nas, bo przyjechać nie mogli - są największą wartością Pol-8...